Son Ada

“BİR YERDE KÖTÜLÜK VARSA, ORADAKİ HERKES BİRAZ SUÇLUDUR.”

Roman bir adada geçiyor. Vakti zamanında bir adamın aldığı, üzerinde 40 kişiye ev verdiği, adada yaşayan bu ev sahiplerinin kapı numaralarıyla anıldığı, sabah akşam vapurla ihtiyaçlarının geldiği, ağaçlardan topladıkları çam fıstıklarıyla geçimlerini sağladıkları, her köşesinden huzur, barış ve kardeşlik taşan bir ada. Bu huzur ta ki bir ev sahibinin evini ülkenin ihtilalle devrilen diktatör başkanına satmasıyla sona eriyor. Başkan adaya geldikten sonra ilk iş olarak bir yönetim kurulu oluşturuyor. Kendisini başkan seçtiriyor. Yanına birkaç hane sahibini yandaş yapıyor. Bundan sonra icraatlara başlıyor ve adada yaşayanlara öncesinde hiçbir rahatsızlık vermeyen şeyleri bir bir yok etmeye başlıyor. Adadaki insanlar ikiye ayrılıyor. Kimi başkanın vaatlerine kulak kabartarak ne dese kabul ediyor, kimileri de karşı çıkarak başkanın fikirlerine direniyor. Ancak silahlı iki korumasıyla birlikte kaba kuvvet kullanarak gücünü ortaya koyan başkan bir şekilde güya demokratik yollarla dediklerini halka kabul ettiriyor. Otel yapmak için adanın en güzel sahillerine göz dikiyor ancak o sahillerde martılar yaşıyor. Herşey ondan sonra başlıyor. Martılara karşı açtığı savaştan sonra adanın bütün ekolojik dengesi bozuluyor. Yapılan her hatadan sonra halka birlik ve beraberlik zamanı olduğu, düşmanlara bundan sonra daha şiddetle karşılık vereceklerini, asla birlikten ayrılmamaları gerektiğini söylerek kendisine karşı gelenlere kaba kuvvet kullanıyor. Ancak ne yapsa nafiledir. Sonunda, ortada ne hayvanlar kalır ne de ada.